خیلی دلم می خواد بنویسم اما فعلا حتی به کامپیوتر و لپ تاپ هم دسترسی ندارم. وضعیت جسمیم اصلا خوب نیست. 

خدایا یه عمر گفتم عشق بده عشق بده اما حالا می گم دستت درد نکنه عشق بسه. آخه هر چی عشق پوچ و دروغی بود فرستادی برامون. دستت درد نکنه عشقا مال خودت.

ایجا دلم می گیره. دلم برای تهران و خونمون توی کیش تنگ شده. 

پوسیدم از بس تو خونه موندم.

یاد خوش قدیما بخیر. یادش بخیر سگ داشتم. یادش بخیر بابامو. 

چقدر دیر می فهمیم بدترین دشمنمون به اسم نزدیک ترین دوستمون داره کنارمون زندگی می کنه. 

خدایا گفتی دنیا داره مکافاته ، مگه نه؟؟؟ 

ذهنم پر از حرفه.باید بنویسم تا آرووم بشم.



تاريخ : سه شنبه بیستم خرداد 1393 | 17:21 | نویسنده : شر |
هستم اما .....



تاريخ : یکشنبه هجدهم خرداد 1393 | 18:38 | نویسنده : شر |

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد.

نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید.

بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند.

مرد جوان عصا زنان به عیادت نامزدش می رفت و از درد چشم می نالید.

موعد عروسی فرا رسید.

زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهرهم که کور شده بود.

همه مردم می گفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد.

۲۰سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت،

مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود.
همه تعجب کردند.

مرد گفت: من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم.



تاريخ : شنبه بیست و دوم تیر 1392 | 12:3 | نویسنده : شر |

حالم اصلا خوب نیست این روزا.

کلی بلا ها سرم اومد و داره می یاد.

مهم ترین این که توی فرودگاه اما با اون زنیکه عوضی که یه روز مامانم بود دعوام شد. و خدا می دونه که می تونستم بکشمش همون لحظه. خدایا تو می بینی چه بلایی داره سرم می یاره؟؟ پکیدم. شکستم. ذلیل شدم. خدایا بسه دیگه من قدرت ندارم.

دیشب دو سه دقیقه مونده به اذان صبح یه دفعه از خواب پریدم و دیدم خون دماغ شدم. دستم را گرفتم زیر دماغم و دویدم سمت دستشویی. چراغ را که روشن کردم دیدم صورتم خونی شده. صورتم را شستم و دستمال گذاشتم توی بینی ام و با دلخوری و غرغر اومدم ببینم بالشم خونی شده که خدا را شکر نشده بود چون حوصله بیدار موندن و روبالشی شستن را نداشتم. 

تا دراز کشیدم صدای اذان مسجد اومد. توی دلم گفتم خدایا چند تا خواهش ازت دارم. اول از همه به خواهرم کمک کن که این غصه ها را پشت سر بذاره و به شادی و آرامش برسه. بعدش عذابی که زنیکه (مامان) بهم این دو ساله دادو به سرش بیار. و اینکه اون حروم زاده ای که یه روز فکر می کردم فرشته منه غمی که به روزگارم داد را هزار برابر به دلش بدی. ( خدایا شکر الان که داشم این جمله آخر را می نوشتم همکارم عطسه کرد)

خدایا بچه ها با چشم گریون و بی پول رفتن. بابا آخرین فرش ها را گفت شیلا ببره بفروشه تا پولش را بفرستیم برای بچه ها.

خیلی حالم بده. هر روز که می گذره از خودم بیزار تر می شم. من زندگیمو خرج کسایی کردم که هیچ بویی از آدمیت نبرده بودن. پکیدم. این روزا مدام معده درد دارم و حدود دو ماهه دکتر گفته باید بری آندوسکپی بکنی اما خدایا تو خوب می دونی که نمی شه الان. امیدوارم این درد را بتونم تحمل بکنم. دیروز پودر بیسموت پیدا کردم اما اثرش دیگه از بین رفته و می دونم باید دکتر قرصامو عوض بکنه اما الان امکانش نیست. خدایا من نمی تونم دیگه. مثل یه آدمی شدم که داره می افته توی یه چاه و با ناخوناش چنگ می زنه به دیوارای چاه و تمام وجودش تا سر حد مرگ پر از ترسه و فقط به ته چاه فرو می ره و هم ناخوناش کنده می شه و دستاش زخم می شه و دوارهای چاه هم با اون فرو می ریزه. خیلی می ترسم.

دلم یه حیوون می خواد که باهاش بازی کنم و آرووم بشم. خیلی به محبت نیاز دارم حتی شده محبت یه حیوون که می دونم محبت حیوون ها این روزا واقعی تر از همه آدمهاست.

من هنوز توی رویاهام یه مرد را دارم که باهاش قرار می ذارم،باهاش قدم می زنم، می ریم با هم خرید، کتاب می خریم و ساعت ها باهام حرف می زنه و برای هم کتاب می خونیم. مردی که درون منو خوب می بینه. کسی که هم مادر و پدرم می شه و هم تکیه گاهی که هیچ وقت نداشتم. کسی که وقتی بهم نگاه می کنه کاری به کمر پایین نداشته باشه. خسته شدم از این مردا که عوضی شدن. خدایا چند روزه دارم به این فکر می کنم که من خیلی سطح زندگیم با آدمهایی که این روزا می یان سمتم فرق داره. حسرت به دلم مونده یه پسر هم سن خودم باشه. هر کی می یاد سمتم و سیریش می شه متولد 68 تا 65 و من مجبورم مدام همه را از خودم دور کنم. 

خسته ام. دلم یه رفیق می خواد. خدایا کمک نیاز دارم خودت که خوب خبر داری چی سرم می یاد.




تاريخ : شنبه بیست و دوم تیر 1392 | 9:51 | نویسنده : شر |

امام صادق ( ع) می فرمایند:

 " تعجب می کنم از کسی که فرار می کند از چهار چیز ، چگونه به طرف چهار چیز نمی رود؟!

 تعجب می کنم از کسی که از چیزی خائف است ، اما به این جمله از قران پناه نمی برد. " حَسبُنَا الله و نِعمَ الوَکیل "  زیرا حق تعالی پشت سر این آیه می فرماید : " فانقلبوا بنعمۀ من الله و فضل لم یمسسهم سو "  یعنی خدای تعالی بر می گرداند آنچه را که از او می ترسیدند به نعمت از جانب خودش و فضیلتی که نتیجه اش این است که بدی آنها را مس نمی کند.

و تعجب می کنم از کسی که از چیزی غمگین است و کلمه ی طیبه ی " لا اِلهَ اِلا انتَ سُبحانَکَ اِنی کُنتُ مِنَ الظالِمین " را نمی گوید چون خداوند در عقب این ذکر می فرماید " و نجیناه من الغم و کذلک ننجی المومنین " یعنی مایوس را با گفتن این ذکر از غم نجات دادیم و همچنین مومنین اگر این ذکر را بگویند از غم نجات پیدا می کنند.

و تعجب می کنم از کسی که دیگران بخواهند به او مکری برسانند و او را اذیت کنند و او نمی گوید : " اُفَوِضُ اَمری اِلَی الله اِنََّ اللهَ بصیرٌ بالعِباد " تا او از مکر ایمن شود. زیرا پروردگار متعال می فرماید : " فوقاه الله سیئات ما مکروا " یعنی خدای متعال نگه می دارد گوینده ی این ذکر را از بدیهای مکر آنها.

و تعجب می کنم از کسی که دنیا و زینت دنیا را بخواهد و نمی گوید " ماشا ءَ اللهُ لا قُوةَ اِلا بالله " زیرا خداوند در پی این جمله ی آن شخص می گوید " فعسی ربی ان یو تمن خیرا" " یعنی خدای تعالی می دهد به کسی که این جمله را بگوید بهتر از آنچه به آن ثروتمندان داده است!"



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1392 | 9:59 | نویسنده : شر |

خیلی وقته دیگه دست و دلم به نوشتن نمی ره. خیلی بلاها سرم اومده این مدت.آدمهای زیادی اومدن و رفتن اما اونقدر بهم شوک وارد کردن که کارم به دکتر کشید و حالا روزی 25 تا قرص می خورم در روز. خدا عمر بده به کسی که این داروهای آرامبخش و افسردگی را اختراع کرد.بالاخره بعد از چند سال فهمیدم مشکلات معده ام خیلی شدید شده و بالاخره می شه گفت یه دکتر پیدا شد که فهمید چه مرگمه. البته بهم گفت تو نیاز به مشاور داری گفتم نمی تونم برم پیش مشاور فعلا.

راستی داداش کوچیکام بعد از دو سال برگشتن ایران البته من فقط در حد نیم ساعت دیدمشون چون اون زنیکه عوضی ( قبلا مامانم بود ) نذاشت بیان پیش من و شیلا.

جریان اینجوری بود که قرار بود من برم تهران دنبالشون و ببرمشون تا کارای سفارتشون را بکنند اما روز آخر زنیکه روانی گفت نه من و شهرام می ریم. من و شیلا هم خیلی غصه خوردیم. تا اینکه رضا گفت خودم می برمتون. ما هم دوشنبه ظهر راه افتادیم حدود ساعت 2 و رفتیم به سمت فرودگاه امام تهران. یه کله رفتیم. خیلی سخت بود برای من .زانو درد گرفته بودم. تا رسیدیم رضا رفت ماشین را پارک کنه و من و شیلا و شاینا رفتیم توی شالن. شاینا تا رسید هی گفت سردمه سردمه. شیلا گفت تو بدو برو.منم رفتم به سمت سالن بی. از دور دیدم بچه ها را و براشون دست تکون دادم. شمیم دوید از ته سال به سمتم و منو محکم بغل کرد. دورش بگردم شوکه بودم. بغض داشتم اما اشکم نمی یومد. محکم چسبیده بودم بهش. شکور هم با چرخ رسید. پریدم بغلش و زدم زیر گریه. بوسم کرد. محکم فشارش می دادم و بوش می کردم. دورشون بگردم هردوتاشون بزرگ شده بودن. شمیم قیافه اش کاملا عوض شده بود. شکور هم مردونه شده بود قیافه اش. دیگه اون شکور کوچولوی من نبود. دوباره رفتم بغل شمیم و گریه کردم هی بهم می گفت گریه نکن بالاخره اومدیم. خدا می دونه چه حسی داشتم. شیلا از دور ازمون فیلم م یگرفت و رسید بهمون. بچه ها را بغل کرد. بچه ها از دیدن شاینا که اینهمه بزرگ شده بود تعجب کرده بودن. دورشون بگردم این دوتاداداش همه کس من هستند. 

خلاصه رضا هم رسید. با بچه ها سلام و روبوسی کرد و رفتیم توی بوف نشستیم تا برای بچه ها یه چیزی بخریم تا بخورند. دورشون بگردم فقط نگاهشون می کردم. خیلی غصه خوردم براشون. خدایا مواظبشون باش.چند شب پیش دلم برای بابا تنگ شد. لعنت به من که با همه سختی هایی که مسببش اونها بودن بازم دلم برای بابام تنگ می شه. می دونم چون همیشه دوستش داشتم. خیلی زار زدم و پاشدم یه صدقه گذاشتم و گفتم خدایا من بابامو می بخشم تو هم اونو ببخش به شکور و شمیم چون می دونی که اگه بلایی سر بابا بیاد مامان بچه ها را برمیگردونه و خرج بچه ها را نمی ده. خیلی گریه کردم. خدایا ببخش بابا را به خاطر بچه ها.

خلاصه رفتیم توی بوف و چند تا هم عکس گرفتیم. بچه ها که ساندویج هاشون را خوردن اومدیم دم سالن چون مامان و شهرام داشتند می رسیدن.من گفتم می رم توی ماشین که مامان را نبینم. رضا و شاینا هم اومدن و با ماشین از پارکینگ اومدیم بالا و رضا کمی ماشینو جلوتر گذاشت و رفت. توی پارکینگ که بودیم دیدم یه پراید توی لاین وسط خیابون وایساد. یه زن چادری و یه زن با مانتو و روسری عقب بودند. راننده هم مرد بود. دختره با لگد می زد توی درب ماشین و می خواست پیاده بشه و لی زن چادریه اونو گرفته بود که در نره و مرده پیاده شد و شروع کرد به زدن دختره. اول فکر کردم اونو دزدیدن. بدنم می لرزید از ترس. توی دلم صلوات می فرستادم. اما بعد فهمیدم که مرده دختره را می شناسه چون دختره جیغ می زد بذار برم آبروشو ببرم بذار برو آبروشو ببرم. البته با جیغ می گفت. صحنه بدی بود. رضا هم دم پارکینگ به مسئول پارکینگ جریان را گفت و قرار شد یه پلیس بفرستن اونجا. بعد که اومدیدم بالا شیلا می خواسته یکی از بچه ها را تا اصفهان بیاره توی ماشین ما اما زنیکه نذاشته بوده و گفته تو چمدون بچه ها را ببر.شیلا هم ناراحت می شه ولی رضا می گه بذار برن. دلم می خواست زنیکه را خفه کنم. خلاصه سوار شدیم و راه افتادیم به سمت اصفهان. توی راه دم مهتاب وایسادیم شام خوردیم و راه افتادیم.حدود ساعت 1 شب بود که رسیدم خونه. بعدش هم با تلفن حرف زدم تا حدود 3 و بعدش خوابیدم.

دیروز چشمام می سوخت سرکار و بدن درد شدیدی داشتم از خستگی. بچه ها را هم که ندیدیم. امروز روز سومه که برگشتن اما زنیکه نذاشته ما اونها را ببینیم. 

دیروز عصر رفتم کمی خرید کردم و برگشتم خونه. دارم برای بچه ها یه قورمه سبزی و آش رشته حسابی درست می کنم. دورشون بگردم کلی دلم براشون تنگه. برگشتن اما زنیکه نذاشته بیان پیش ما.

دیشب به.. گفتم پول ندارم.عوضی بهم گفت: فعلا گرد بخواب و کم بخور چون پول ندارم.

توی دلم لعنتش کردم. خودمو لعنت کردم و زنیکه را. اون زنیکه مسبب همه بلاهاییه که داره سرم می یاد. خدا ازش نگذره .

باید برای ترم تابستونی هم ثبت نام کنم. هنوز نتونستم برم توی سایت گلستان با سیستم سر کارم. مجبورم برم کافی نت. 

دیشب گوشت پختم ولی خیلی تند شد. باید امروز برم خونه و کلی بهش ور برم تا درست بشه. اعصابم خیلی خورد شد چون خیلی تند شده بود. 

نوشین هم اومد اصفهان یکشنبه صبح اما ما که رفتیم تهران اونم رفت پیش دوستش سمیه و دیگه هم گفت برنمی گرده.

حوصله هیچ کس را ندارم. دلم دیگه تهران هم که می رم خوش نیست. کرج هم قول دادم به خودم که نرم دیگه چون خیلی حالم را گرفتن هر دفعه که رفتم. اصلا حرمت مهمون را نگه نمی دارند. حرمت مهمون که هیچ چی ، خیلی حرفهای گنده گنده بهم می زنن. منی که توی خونمون از این حرفا نمی زدیم اینه حال و روزم. خدا به داد اینها برسه.

دکتر تاکید کرده که اندوسکوپی بکنم که مطمئن بشه مشکل معده ام خطرناک نباشه اما فعلا فلوس لا موجود. باید به دکتر بگم که فرموده اند گرد بخواب و کم بخور فعلا که پول ندارم. عوضی خدا از سرت نگذره. یه چیز خنده دار بگم. همیشه توی خونه بابام وقتی می رفت گوشت می خرید دست به گوشت نمی زدم چون بوی اون حالمو بد می کرد. یه عالمه گوشت می خرید. دیروز می خواستم قرمه سبزی درست بکنم گوشت ریختم توی قابلمه اما دستامو نشستم از بوی گوشت که به دستم بود خوشم می اومد. حس می کردم که بدنم خیلی گوشت نیاز داره. خیلی وقته غذای درست و حسابی نخوردم. همه اش تا می رسم یه ذره نون و پنیر می خورم و می خوابم. دلم نمی خواد اصلا بیدار باشم. 

دیشب چاقو تیز کردم که گوشت تیکه کنم .خیلی تیز شده بود.منم انگشت شصتم را بهاش بریدم . تمام زندگیم خونی شد. وقتی هم رفتم بخوابم گرفت به گوشی تلفن و باز خون زد بیرون. الان که نگاه کردم دیدم هنوز جوش نخورده از دیشب و به جایی می خوره خون می یاد ازش.

خدایا خیلی خسته ام می شه خواهش کنم نجاتم بدی؟؟؟  البته اگه دوست داری چون تا حالا که دوست نداشتی




تاريخ : چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1392 | 10:48 | نویسنده : شر |

امروز هم هوا همونطوریه که من دوست دارم.ابری و شاید هم تا ظهر باروون بیاد.

دیشب تا صبح چندین بار از خواب پریدم و خواب بد دیدم. خواب ملخ اونم یه ملخ بزرگ که می خواست بشینه روی من و آخرش هم تا نشست خدا را شکر از خواب پریدم ولی همه وجودم می لرزید. بعدش هم خواب مامان و شهرام را دیدم. خدا رحم بکنه امروز باید صدقه بندازم.

چهارشنبه باید برم اشکالات حسابداری را برطرف کنم توی دانشگاه. هنوز سه فصل را نخوندم. امیدوارم برسم همه مسائل را حل کنم. مجبورم از بچه های کلاس دفتر و کتابام را قایم کنم چون وقتی می بینن من همه مسئله ها را حل می کنم یا وقتی درس می خونم بهم می خندن و مسخره ام می کنن. جالبه برام این مدلیشو دیگه ندیده بودم. سال 78 که من برای اولین بار رفتم دانشگاه ما این مدلی نبودیم تازه یه احترامی هم برای اونی که درس می خوند همیشه قائل بودیم یعنی از ترس اینکه یه روز به جزوه هاش نیاز داشته باشیم هم بهش احترام می ذاشتیم اما حالا افتضاحه.

استاد به هر کسی یه برگه کوچیک داد گفت نظر خواهی در مورد من و کلاس. دخترها هی چرت و پرت می گفتن. یکی می گفت: استاد شماره موبایل بنویسیم براتون؟؟یکی می گفت: استاد ایرانسل راحت تری زنگ بزنی یا دائمی؟؟ وای ی ی استاد بیچهاره فقط سکوت کرده بود. من بودم از کلاس پرتش می کردم بیرون و یه جواب حسابی بهش می دادم. دیگه چیزی به اسم احترام وجود نداره. بیشتر می یان سرکلاس که خوش بگذرونن. برای همینه مملکت پر شده از تحصیل کرده ی بیسواد.

دیروز به شیلا گفتم یکی ازم خواستگاری کرده.شیلا وقتی فهمید کیه خودش یه نفر دیگه را بهم پیشنهاد داد.وای حس می کردم می خوام جیغ بزنم سرش. یه پسر بیسواد کوتوله زشت را می گفت که پدرش پولدار بود. می گفت این دوره زمونه فقط باید دنبال یه همچین آدمی بگردی و بشینی که پدر و مادرش بمیرن. اما خدا شاهده من همیشه از بچگی پدر شوهر دوست داشتم.

دیروز بعد از آموزشگاه شیلا رفتم نساجی مازندران نزدیک خونه ام. البته از انقلاب تا اونجا را پیاده رفتم و باز هم آلبون روزبه نعمت الهی را گوش دادم البته بیشتر آهنگ زخم . من عاشق خیاطی و پارچه هستم. یه خانم شیکی هم بود البته برای اصفهان شیک بود نه برای تهران. حدود 50 ساله که تیپ سفید و صورمه ای زده بود و یه ساعت اسپرت صورتی هم دستش بود. یه سری پارچه خرید و فهمیدم که خیاطی هم بلد نیست. با خودم گفتم کاش مادر شوهر من هم توی خیاطی حرفه ای باشه که من ازش یاد بگیرم و شوهرم بهم ایراد نگیره . مثلا مزون داشته باشه یا آموزشگاه خیاطی. چه می دونم از بس عاشق خیاطی و پارچه هستم اینو می گم. خلاصه چند تا پارچه سرخابی طرح دار خرید و بعدش فهمیدم اونها را می خواسته شال بکنه و یه بقچه. خنده ام گرفت وقتی گفت بقچه لباس.پس معلومه که هنوز اصفهانی ها اصالت خودشونو حفظ کردن حتی وقتی کمی پیشرفت می کنن. البته من یاد بقچه های مامان بزرگم که می افتم حس خوبی بهم دست می ده آخه اون بقچه هاش یه طرفش ساتن بود و دورش هم روبانهای خوشگل دوخته شده بود. خدا بیامرزدش که به جز خوبی هیچ چیزی ازش یادم نیست.

چند روزه گردن درد دارم. شبها به زور ویکس و شال می خوابم. دیشب دیگه حس می کردم دارم خفه می شم بلند شدم باز کردم و خوابیدم.

خدایا خودت خوب می دونی توی دلم چی می گذره. دشمن شادم نکنی. خدایا می دونم باید راضی باشم به رضای تو اما یه نگاهی بهم بکن ببین دیگه جونی برام نمونده پس التماست می کنم کمکم کن.

خدایا دلم تنگه براش. اگه نمی تونی برش گردونی حداقل باید کاری بکنی که تجربه تلخ من براش تکرار بشه و یاد من بیفته. خدایا خیلی سخته می دونی که. دلم یه رفیق می خواد یه دوست می خواد یکی که برای بودن باهاش ذوق و شوقی داشته باشم. اینجا هر کسی می یاد سراغت تو را برای .... می خواد. بیزارم از این شهر و آدمهاش. شهری که مرداش فقط به یه چیز فکر می کنن. شهری که همه فقط می خوان بیان کنارت بخوابن. شهری که مرداش تا یه دختر می بینن چشماشون از حدقه می یخواد بزنه بیرون. بیزارم از این شهر که وقتی سوار آسانسور یه ساختمان  اداری می شی هیچ کدوم از زن و مردها بوی عطر نمی دن. شاید هنوز عطر اینجا اختراع نشده. شاید فکر می کنن دلنشین ترین بو همون بوی تند عرقشونه که باید بینی اطرافیان را باهاش بترکونن. دلم گرفته از اینکه مجبورم توی این شهر زندگی کنم. خدایا تو آخر همه قصه ها را می دونی اگه قصه زندگی من بدتر از این روزاست بگو خودمو همین الان خلاص کنم.

واقعا توی این دو سالی که مجبور به موندن توی اصفهان شدم هنوز مردی پیدا نشده که برای یک دقیقه و حتی یک ثانیه ذهن منو درگیر بکنه. بیزارم از شهری که ذوق منو کور می کنه.

واقعا یه مرد درست و حسابی از کجا می شه پیدا کرد؟؟ توی کتابخونه که یه مشت بچه بی پول و دبیرستانی یا پشت کنکوری ریخته. توی خیابون هم فقط مردا می چرخن که یه زن یا دختر سوار بکنن و .... . توی بازار ها هم که کسی پیدا نمی شه چون آدم شیک و حسابی اینجا توی این همه جنس بنجول که خرید نمی کنه. واقعا توی این دو ساله تا حالا لباسی ندیدم که دوست داشته باشم. خدایا چرا باید 25 سال توی کیش زندگی بکنم و بعدش برگردم اصفهان؟؟؟ فکر کنم خودت هم جوابش را نمی دونی. خدایا هر چی هست به دادم برس.



تاريخ : دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1392 | 8:34 | نویسنده : شر |
دلم چقدر هوای اونو می کنه که دیگه نیست. دیروز از گردن درد مردم.
جالبه برام این روزا آدم ها عوض شدن خیلی. به هر بهونه ای می خوان بهت بچسبن و باهات رابطه داشته باشند. توی این 2 روزه 2 نفر را پس زدم و جواب کردم.
دیروز تا رسیدم خونه بازم یه زاناکس خوردم و خوابیدم تا ساعت 5. بعدش پاشدم زدم بیرون از خونه و تمام طول راه آلبوم روزبه نعمت اللهی را گوش دادم. مخصوصا آهنگ زخم. می تونم بگم این روزا بیشتر از 50 دفعه در روز گوش دادم. شب ها هم با صداش می خوابم. نمی دونم چرا اینقدر این آهنگ منو آراووم می کنه. حس می کنم یکی دیگه هم توی این دنیای بی رحم هست که یه روزی حسی من را داشته. شاید حس می کنم همدرد من بوده.
رفتم داروخانه یه ویکس خریدم و یه چیز جدید و عجیب و غریب برای برداشتن موهای صورت برای دوستم فرح. بعدش از پل خواجو پیاده رفتم تا پل فردوسی و از اونجا هم رفتم تا دم کترینگ شهرام. حدود 10 دقیقه وایسادم و دیدم خبری از فرح نیست. رفتم توی کترینگ و دیدم کسی توی سالن نیست. بعد از 15 دقیقه یه پسر و دختر آمدن. بهش دادم بسته را و برگشتم خونه. البته سر فردوسی پیاده شدم و از توی مجمر رفتم خونه.
رسیدم خونه لوبیا پولو که درست کرده بودم را کمی خوردم و نشستم سر مسئله های حسابداری. خدایا می بینی هیچ کس حاضر نیست بهم کمک بکنه. یه عمر هر کسی هر چیزی ازم خواست بهش با همه وجود یاد دادم. چقدر با مامان حرفم می شد که می گفت به کسی چیزی یاد نده. حالا می فهمم که همه مثل مامان من چقدر بد شدن. یا شادم من دیوونه بودم. اما من که نمی تونم مدل خودمو عوض کنم. من همینم.
دیروز دلم می خواست کسی بود کنارم زیر باروون راه می رفت و اجازه می داد از بودنش لذت ببرم. آخ چقدر با هم قدم زدیم و من بهت می گفتم می خوام پزت را بدم و تو با لبخند می گفتی من که چیزی ندارم پزم را بدی می خوام پز تو رو بدم .یادش بخیر.
انگار دلم سوخته دلم شکسته شایدم مرده که دیگه هیچ حسی ندارم.



تاريخ : یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1392 | 8:56 | نویسنده : شر |
می خوام بنویسم اما وقتی می یام پای نت حرفی ندارم نه اینکه حرفی نباشه، نه اتفاقا خیلی حرف دارم اما وقتی نوشتن انگار زبونم و ذهنم بند می یاد.

وقتی از شرکت می زنم بیرون تا برسم خونه حرفای زیادی می یاد توی ذهنم و دلم می خواد همون موقع بشینم روی زمین و بنویسم. خونه خیلی نامرتبه و من باید امروز حتما درس بخونم. چند روزم بیخودی گذشت و درس نخوندم. امروز مدیر اصلی پروژه از تهران می ره انارک و بقیه هم رفتن. خدا به خیر بگذرونه. دیشب تا ساعت 12:30 داشتم ظرفایی که می خواست ببره را می شستم اما با جوهر نمک. وقتی رفتم با وایتکس بیفتم به جون فلاکس دوقلو یه دفعه برق رفت. راستش ترسیدم. تنهایی هم یه وقتایی بده. تندی رفتم یه کبریت روشن کردم و شروع کردم توی نور شمع به شستن ظرفاش.می دونستم اگه ظرفها را ببره خونه کسی نیست که براش بشوره منم گفتم من می برم براتون می شورم.امروز صبح ساعت 7:50 اومد دم خونه و ظرفا را برد.فلاکس برق می زد. پر آب جوش هم کرده بودم براش. شیرینی خوشمزه ای هم که دیشب گرفته بود برام و من گذاشتم برای خودش روی صندلی ماشین بود.

دیروز اینترنت خیلی سرعتش پایین بود.زنگ زدم به ایرانسل و گفتم سرعت پایینه. طبق معمول یه جواب سر بالا داد و گفت ایراد از سیستم خودتونه. خیلی دلم می خواست یه چیزی بهش می گفتم.

قبض برق هم اومده و هر بار که بهش نگاه می کنم می خوام سکته کنم از عصبانیت. آخه این خونه چی بود من گرفتم که همه جاش مایه عذابه منه.

شنیدم صاحب خونه همسایه طبقه سوم که می شه دختر خواهرش را هم جواب کرده. واقعا دنیا دار مکافاته. چقدر گریه منو درآوردن. چقدر دلمو سوزوندن با حرفاشون. شب عید منو آواره کردن حالا خودشون هم دارند می کشن. خیر ندیده صاحب خونه چقدر عذابم داد. می دونم دردش چی بود. یعنی درد همه ی مرد ها توی ایران همینه. باید بهشون چراغ سبز نشون بدی تا مثل اسب رم کرده یه دفعه آرووم بشن. حرووم زاده ای بود آخه این صاحب خونه من. می گن اون وقتا که تازه انقلاب شده بوده و یه دختر هم داشته می ره و با یه نفر توی نجف آباد اصفهان... خلاصه شوهر زنه از راه می رسه و می بینه و توی نجف آباد می گن حتی تظاهرات هم می شه که فلانی باید اعدام گردد. این مرتیکه هم با زن و بچه اش فرار می کنه می ره آلمان.بعد هم از راه خرید و فروش تریاک با یکی از فامیلاش که توی ایران بوده پول دار می شه و این زمین که خونه قبلی من هم یکی از واحدهای اون خونه بود را می خره.خلاصه این خونه با پول فروش تریاک ساخته می شه. اما خودمونیم من عاشق خونه بودم. هر کسی می یومد توی خونه می گفت عجب خونه ای. البته خونه را که آقای .... ساخته بود و سلیقه اون بود نه صاحب خونه فراری من.

این خونه هم که الان توش هستم بد نیست خدا را شکر اما به پای اون خونه نمی رسه.اون خونه خیلی قشنگ بود اما غم داشت برام. دلم اصلا خوش نبود. چه شبایی که تا صبح توی اون خونه زار زده بودم. اما یادش بخیر دوستش داشتم.هر چی باشه اولین خونه من بود.

چند روزه دارم مدام آهنگ زخم از روزبه نعمت اللهی را گوش میدم و هر بار اشکام سرازیر می شه.

تا حالا دیده بودید کسی را به خاطر اینکه عاشقه بذارن کنار؟؟

بهش گفتم : چرا رفتی؟؟

گفت: برای اینکه خیلی دوستم داشتی.

گفت: ما توی این چند ماه با هم دعوا کردیم؟؟

گفتم :نه!!

گفت: با هم قهر کردیم؟؟

گفتم: نه!!

گفت: همین دیگه اگه من بیشتر می موندم باید .... می دونی که از خانواده ام می ترسم. می دونی که نمی شه. می دونی که اونها چه جور دختری دوست دارند.

خدایا منو گذاشت کنار چون جرمم این بود که دوستش داشتم. چون باهاش خوب بودم. چون مواظبش بودم. چون باهاش همیشه خوش بودم. چون باهاش دعوا نمی کردم. خدایا این چه دنیاییه که تو ساختی؟؟ من هر ثانیه هزار هزار بار مردم چون خوب بودم.باورش هنوزم برام سخته. مثل یه مرده متحرک شدم. دلم یه سگ می خواد. خیلی توی فکرش هستم که یه سگ بیارم اما باید به صاحب خونه بگم. اون راضی بشه گور بابای بقیه ساختمون. خیلی سعی می کنن این دو تا زن فضول همسایه که سر از کار و زندگیم در بیارن ولی من اصلا بهشون اجازه نمیدم پاشونو توی خونه من بذارن.

دلم برای خودم می سوزه که توی این اصفهان خراب شده گیر افتادم و کسی نیست که بشه باهاش حرف زد. کاش تهران بودم. هم نونو و دلی بودن و هم دوستام توی کرج. دلم گرفته از همه از این زندگی. دلم می خواد باز روزای قبل تکرار بشه و من دوباره دوستت داشته باشم. دوباره عاشق بشم. دوباره بخندم و شاد باشم.

تو که رفتی دیگه هر کی بهم می گه دوستت دارم می گم مرسی.

دلم تنگه برات.

داداشام احتمالا برای تعطیلات بین ترم می یان ایران. دلم براشون تنگه ولی می دونم وقتی بیان من نمی تونم زیاد ببینمشون و بخوان منو ببینن هم مامان و بابا نمی ذارن. اشکالی نداره یه کادو می خرم می دم شیلا بهشون بده. همین که خوب و خوش باشن برام کافیه.

سهم من از این دنیا چیه ؟؟ دلم می خواد یه نفر مواظبم باشه. خدایا تو خوب می دونی چی دلم می خواد اما انگار کسی با این مشخصات نیست و بهترین کار اینه که برم یه سگ بیارم. به جای اون مدتی که به تو عشق ورزیدم به یه سگ محبت کرده بودم الان باهام حرف می زد. تو زخم دلم شدی. یه زخمی که دوستش دارم. یه زخمی که می خوام بازم تکرار بشه دلم می خواد بیایی و عمق این زخم را بیشتر و بیشتر بکنی.

دلم گرفته این روزا. همه آدمها انگار عوض شدن.



تاريخ : دوشنبه نهم اردیبهشت 1392 | 10:51 | نویسنده : شر |
از پنجره کنار میزم به آسمون نگاه می کنم و اسمت را صدا می زنم توی دلم. چه جوری می شه که یه آدم می شه همه کس آدم و آدم دنیاشو به اون می بازه و یه روز اون که دنیای تو بوده به راحتی تو را می ذاره زیر پاهاش و میره. من توی زندگیم خیلی ها ازم گذشتن و رفتن.هنوز دلیل خیلی از این رفتن ها را نمی دونم. فقط می دونم خوبی که از حد بگذرد نادان خیال بد کند.

حالا دیگه پشت پاهام تاول می زنه همون کفش تنگ را می پوشم که درد و سوزش تاول پشت پام از یادم ببره دلم چقدر گرفته.

امروز خبر خاصی نبود توی دفتر.طبق معمول پیرمردا دور هم جمع شدن. اصغر جون هم رفته بیرون و فقط اصفهانی توی دفتر نشسته مثل خاله زنک ها با تلفن حرف می زنه. من که مرد شدم اما این مرده زن شد تو این شرکت. کارش شده ور ور ور ور حرف زدن و غیبت کردن و غر زدن. منم که پنج شنبه امتحان دارم ولی هنوز یه فصل مونده و نخوندم که امروز می رم تمامش کنم.

دلم می خواد ساعت ها با خاطراتت به آسمون ابری خیره بشم و با خودم توی دل شکسته ام هزار بار صدات بزنم و بگم پس کی می یایی گنده ی من؟؟

هزار تا قالب وبلاگ عوض کردم اما هیچ کدوم به دلم ننشست آخه هیچ کدوم نشون نداد حال روزه خرابه منو. چند روزه معده ام باز ریخته به هم.همه می شینن توی حال ورودی شرکت پشت درب سرویس بهداشتی و تا می ری زیپت را می کشی پایین صداش تا طبقه آخر می پیچه. منم به زور مجبورم خودمو نگه دارم و وقتی تعطیل می شیم به سختی برم خونه و بعدش هم دل درد و معده درد و ناله هام شروع می شه.

دیشب خواب بدی دیدم. خدا به خیر بگذرونه. صبح تا رسیدم دفتر دم ورودی آسانسور یه صدقه انداختم. اما حسم می گه این یه نشونه بود. دو شب پشت سر هم خوابش را دیدم و توی هر دو تا خواب موضوع اصلی ناراحتیش یکی بود. برات صدقه انداختم عزیزم. چه اشکالی داره وقتی تو منو نمی خواهی من با یادت زندگی کنم و نگرانت باشم و برات صدقه بندازم.

صدای اذان می یاد از مسجد اما کدوم مسجده ؟؟آخه دورمون پر از مسجده. دلم می خواد نماز بخونم اما خدایا خودت می دونی. به قول لیلا روزگارم روزگاره سگه.

راستی دیشب توی خاقانی یه سگ به اسم ساموئل و نژاد هاسکی دیدم. کم مونده بود برم قورتش بدم. واااای دلم براش ضعف کرد.فداش بشم چقدر هم مهربون بود.خیلی دلم سگ می خواد .شیلا چند روزه پیله کرده می گه 4 تا مرغ عشقتو رد کن و به جاش یه مار بیار یا یه آفتاب پرست.خواهر ما را ببین. من تو چه فکری ام و اون توی چه فکری. اما کلا اگه سگ بیارم اینها باید پیش من بمونن. دلم یه قناری می خواد. کاش قناری هامو نداده بودم ببری عزیزم.



تاريخ : یکشنبه یکم اردیبهشت 1392 | 13:26 | نویسنده : شر |